Wilma

In 2007 werd ik verantwoordelijk voor het olijfolie-assortiment van een internationale winkelketen. Al snel ontdekte ik hoe weinig ik eigenlijk wist over olijfolie. Waarom vond ik de ene olie heerlijk en de andere ronduit vies? Ik besloot me te verdiepen en volgde in 2014 een opleiding aan de oudste olijfolieschool ter wereld: O.N.A.O.O. in Italië. Voorafgaand aan de driejarige opleiding volg je daar een intensieve technische cursus van zeven dagen. Toen mijn opleiding begon, was de cursus net beschikbaar in het Engels. Ik greep mijn kans.

Om internationaal op de hoogte te blijven, volgde ik ook het nieuws via Olive Oil Times. Via deze nieuwsbrief hoorde ik over een olijfoliesommelier-cursus aan het Culinary Center in New York. Het toeval wilde dat ik daar nét was, dus ik bleef een week langer. In februari 2017 werd ik officieel olijfoliesommelier.
In Italië leerde ik hoe slecht een slechte olie kan zijn – en hoe dat komt. In New York leerde ik het verschil tussen goed en uitzonderlijk goed. Die kennis wilde ik delen. Met consumenten, maar vooral ook met jonge koks en ervaren chefs.

Mijn droom? Dat olijfolie op de menukaart verschijnt zoals wijn – met herkomst, oogstjaar en gebruikssuggestie. En dat we er eindelijk voor gaan betalen, want goede olijfolie is waardevol. Zolang het een kostenpost blijft en er standaard een goedkoop flesje op tafel staat, verandert er niets. Dáár wil ik iets aan doen.
Vandaag de dag doe ik dat als IOC-panelleider en als mede-eigenaar van het Olijfolie Instituut, waar we olijfolie testen op geur, smaak en kwaliteit. Mijn compagnon Arnold Koomans doet dat zelfs met een elektronische neus. Meer weten? Kijk op www.olijfolieinstituut.nl.

Sinds kort hebben we ook een eigen Olijfolie Academie, onder leiding van Christianne Noordermeer Van Loo. Daar geven we cursussen, trainingen en inspiratiesessies aan professionals én liefhebbers. Je vindt ons op www.theoliveoilacademy.org – of gewoon in ’s-Hertogenbosch.